^ بازگشت به بالا
دانلود english 4 you آموزش یوگا به زبان فارسی آموزش زبان english today
صفحه 50 از 50 نخستنخست ... 40484950
نمایش نتایج: از شماره 491 تا 497 , از مجموع 497

دیوان اشعارعراقی


  1. #491

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    طاب روح‌النسیم بالاسحار

    این دورالندیم بالانوار


    در خماریم، کو لب ساقی؟

    نیم مستیم کو کرشمهٔ یار؟


    طره‌ای کو؟ که دل درو بندیم

    چهره‌ای کو؟ که جان کنیم نثار


    خیز، کز لعل یار نوشین لب

    به کف آریم جان نوش گوار


    که جزین باده بار نرهاند

    نیم مستان عشق را ز خمار


    در سر زلف یار دل بندیم

    تا به روز آید آخر این شب تار


    ز آفتابی که کون ذرهٔ اوست

    بر فروزیم ذره‌وار عذار


    چون که همرنگ آفتاب شویم

    شاید آن لحظه گر کنیم اقرار


    کاشکار و نهان همه ماییم

    «لیس فی‌الدار غیرنا دیار»


    ور نشد این سخن تو را روشن

    جام گیتی‌نمای را به کف آر


    تا ببینی درو، که جمله یکی است

    خواه یکصد شمار و خواه هزار


    هر پراگنده‌ای، که جمع شود

    بر زبانش چنین رود گفتار


    گر عراقی زبان فرو بستی

    آشکارا نگشتی این اسرار


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    اکئوس تلاء لات بمدام

    ام شموس تهللت بغمام؟


    از صفای می و لطافت جام

    در هم آمیخت رنگ جام و مدام


    همه جام است و نیست گویی می

    یا مدام است و نیست گویی جام


    چون هوا رنگ آفتاب گرفت

    هر دو یکسان شدند نور و ظلام


    روز و شب با هم آشتی کردند

    کار عالم از آن گرفت نظام


    گر ندانی که این چه روز و شب است؟

    یا کدام است جام و باده کدام؟


    سریان حیات در عالم

    چون می و جام فهم کن تو مدام


    انکشاف حجاب علم یقین

    چون شب و روز فرض کن، وسلام


    ور نشد این بیان تو را روشن

    جمله ز آغاز کار تا انجام


    جام گیتی‌نمای را به کف آر

    تا ببینی به چشم دوست مدام


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    آفتاب رخ تو پیدا شد

    عالم اندر تفش هویدا شد


    وام کرد از جمال تو نظری

    حسن رویت بدید و شیدا شد


    عاریت بستد از لبت شکری

    ذوق آن چون بیافت گویا شد


    شبنمی بر زمین چکید سحر

    روی خورشید دید و دروا شد


    بر هوا شد بخاری از دریا

    باز چون جمع گشت دریا شد


    غیرتش غیر در جهان نگذاشت

    لاجرم عین جمله اشیا شد


    نسبت اقتدار و فعل به ما

    هم از آن روی بود کو ما شد


    جام گیتی‌نمای او ماییم

    که به ما هرچه بود پیدا شد


    تا به اکنون مرا نبود خبر

    بر من امروز آشکارا شد


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    ما چنین تشنه و زلال وصال

    همه عالم گرفته مالامال


    غرق آبیم و آب می‌جوییم

    در وصالیم و بی‌خبر ز وصال


    آفتاب اندرون خانه و ما

    در بدر می‌رویم، ذره مثال


    گنج در آستین و می‌گردیم

    گرد هر کوی بهر یک مثقال


    چند گردیم خیره گرد جهان؟

    چند باشیم اسیر ظن و خیال؟


    در ده، ای ساقی، از لبت جامی

    کز نهاد خودم گرفت ملال


    آفتابی ز روی خود بنمای

    تا چو سایه رخ آورم به زوال


    تا ابد با ازل قرین گردد

    دی و فردای ما شود همه حال


    در چنین حال شاید ار گویم

    گر چه باشد به نزد عقل محال


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    ای به تو روز و شب جهان روشن

    بی‌رخت چشم عاشقان روشن


    به حدیث تو کام دل شیرین

    به جمال تو چشم جان روشن


    شد به نور جمال روشن تو

    عالم تیره ناگهان روشن


    آفتاب رخ جهانگیرت

    می‌کند دم به دم جهان روشن


    ز ابتدا عالم از تو روشن شد

    کز یقین می‌شود گمان روشن


    می‌نماید ز روی هر ذره

    آفتاب رخت عیان روشن


    کی توان کرد در خم زلفت

    خویشتن را ز خود نهان روشن؟


    ای دل تیره، گر نگشت تو را

    سر توحید این بیان روشن


    اندر آیینهٔ جهان بنگر

    تا ببینی همان زمان روشن


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    مطرب عشق می‌نوازد ساز

    عاشقی کو؟ که بشنود آواز


    هر نفس پرده‌ای دگر ساز

    هر زمان زخمه‌ای کند آغاز


    همه عالم صدای نغمه اوست

    که شنید این چنین صدای دراز؟


    راز او از جهان برون افتاد

    خود صدا کی نگاه دارد راز؟


    سر او از زبان هر ذره

    هم تو بشنو، که من نیم غماز


    چه حدیث است در جهان؟ که شنید

    سخن سرش از سخن پرداز


    خود سخن گفت و خود شنید از خود

    کردم اینک سخن برت ایجاز


    عشق مشاطه‌ای است رنگ آمیز

    که حقیقت کند به رنگ مجاز


    تا به دام آورد دل محمود

    بترازد به شانه زلف ایاز


    نه به اندازهٔ تو هست سخن

    عشق می‌گوید این سخن را باز


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    عشق ناگاه برکشید علم

    تا بهم بر زند وجود و عدم


    بی‌قراری عشق شورانگیز

    شر و شوری فکند در عالم


    در هر آیینه حسن دیگرگون

    می‌نماید جمال او هردم


    گه برآید به کسوت حوا

    گه برآید به صورت آدم


    گاه خرم کند دل غمگین

    گاه غمگین کند دل خرم


    گر کند عالمی خراب چه باک؟

    مهر را از هلاک یک شبنم


    می‌نماید که هست و نیست جهان

    جز خطی در میان نور و ظلم


    گر بخوانی تو این خط موهوم

    بشناسی حدوث را ز قدم


    معنی حرف کون ظاهر کن

    تا بدانی بقدر خویش تو هم


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    ای رخت آفتاب عالمتاب

    در فضای تو کاینات سراب


    در نیاید به چشم تو دو جهان

    کی به چشم تو اندر آید خواب؟


    پیش ازین بی‌رخت چه بود جهان؟

    سایه‌ای در عدم سرای خراب


    ز استوا مهر طلعت تو بتافت

    سایه از نور مهر یافت خضاب


    مهر چون سایه از میان برداشت

    ما چه باشیم در میان؟ دریاب


    اول و آخر اوست در همه حال

    ظاهر و باطن اوست در همه باب


    گر صد است، ار هزار، جمله یکی است

    در نیاید بجز یکی به حساب


    برف خوانند آب را، چو ببست

    باز چون حل شود چه گویند آب؟


    آب چون رنگ و بوی گل گیرد

    لاجرم نام او کنند گلاب


    بر زبان فصیح هر ذره

    می‌کند عشق لحظه لحظه خطاب


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    روی جانان به چشم جان دیدن

    خوش بود، خاصه رایگان دیدن


    خوش بود در صفای رخسارش

    آشکارا همه نهان دیدن


    جز در آیینهٔ رخش نتوان

    عکس رخسار او عیان دیدن


    بوی او را بدو توان دریافت

    روی او را بدو توان دیدن


    دیدن روی دوست خوش باشد

    خاصه رخساره‌ای چنان دیدن


    خود گرفتم که در صفای رخش

    نتوانی همه نهان دیدن


    می‌توان آنچه هست و بود و بود

    در رخ او یکان یکان دیدن


    در خم زلف او، چه خوش باشد

    دل گم گشته ناگهان دیدن!


    اندر آیینهٔ جهان باری

    می‌توانی به چشم جان دیدن


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    یارب، آن لعل شکرین چه خوش است؟

    یارب، آن روی نازنین چه خوش است؟


    با لبش ذوق هم نفس چه نکوست؟

    با رخش حسن هم قرین چه خوش است ؟


    از خط عنبرین او خواندن

    سخن لعل شکرین چه خوش است؟


    ور ز من باورت نمی‌افتد

    بوسه زن بر لبش، ببین چه خوش است؟


    مهر جانان به چشم جان بنگر

    در میان گمان یقین چه خوش است؟


    من ز خود گشته غایب ، او حاضر

    عشق با یار هم چنین چه خوش است ؟


    آنکه اندر جهان نمی گنجد

    در میان دل حزین چه خوش است ؟


    تا فشاند بر آستان درش

    عاشقی جان در آستین چه خوش است ؟


    در جهان غیر او نمی‌بینم

    دلم امروز هم برین چه خوش است؟


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین

    بی‌دلی را، که عشق بنوازد

    جان او جلوه‌گاه خود سازد


    دل او را ز غم به جان آرد

    تن او را ز غصه بگدازد


    به خودش آنچنان کند مشغول

    که به معشوق هم نپردازد


    چون کند خانه خالی از اغیار

    آن گهی عشق با خود آغازد


    زلف خود را به رخ بیاراید

    روی خود را به حسن بترازد


    بر لب خویش بوس‌ها شمرد

    با رخ خویش عشق‌ها بازد


    چون درون را همه فرو گیرد

    ناگهی از درون برون تازد


    با عراقی کرشمه‌ای بکند

    دل او را به لطف بنوازد


    تا به مستی ز خویشتن برود

    به جهان این سخن دراندازد


    که همه اوست هر چه هست یقین
    جان و جانان و دلبر و دل و دین
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  2. #492

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    در جام جهان‌نمای اول

    شد نقش همه جهان مشکل

    جام از می عشق برتر آمد

    گشت این همه نقش‌ها ممثل


    هر ذره ازین نقوش و اشکال

    بنمود همه جهان مفصل


    یک جرعه و صدهزار ساغر

    یک قطره و صد هزاز منهل


    بگذر تو ازین قیود مشکل

    تا مشکل تو همه شود حل


    با این همه، این نقوش و اشکال

    بگذار، اگر چه نیست مهمل


    کین نقش و نگار نیست الا

    نقش دومین چشم احوال


    در نقش دوم چو باز بینی

    رخسارهٔ نقشبند اول


    معلوم کنی که اوست موجود

    باقی همه نقش‌ها مخیل


    خواهی که به نور این حقیقت

    چشم دل تو شود مکحل


    اخلاق و نقوش خود بدل کن

    چون گشت صفات تو مبدل


    خود را به شراب خانه انداز

    کان جا شود این غرض محصل


    زان غمزهٔ نیم مست ساقی

    گر بتوانی به وجه اکمل


    بستان قدحی و بی‌خبر شو

    از هر چه مفصل است و مجمل


    پس هم به دو چشم مست ساقی

    می آن نظری به چشم اجمل


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    عشق است که هم می است و هم جام

    عشق است می حریف آشام


    این جام جهان‌نمای اول

    عکسی بود از صفای آن جام


    وین غمزهٔ نیم مست ساقی

    نوشد هم ازین می غم انجام


    این جام بسر نرفت و زین فیض

    گشت آب حیات در جهان عام


    زین آب پدید شد حبابی

    شد هجده‌هزار عالمش نام؟


    آغاز جهان بین چه چیز است؟

    بنگر که چه باشدش سرانجام؟


    هر چیز از آنچه گشت پیدا

    آن چیز بود به کام و ناکام


    آن را که ز می سرشت طینت

    بی می نفسی نگیرد آرام


    و آن کس که هنوز در خمار است

    هم مست شود ولی به ایام


    خرم دل آنکه از لب یار

    جام می ناب می‌کند وام


    ای بی‌خبر از شراب مستی

    ننهاده ز خویشتن برون گام


    در صومعه چند دیگ سودا

    پختیم؟ و هنوز کار ما خام


    در میکده نیز روزکی چند

    بنشین تو ز وقت روز تا شام


    می‌نوش به کام دوست باده

    پس هم به دور چشم آن لارام


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    پیش از عدم و وجود عالم

    وز کاف «کن» و کتاب مبرم


    از عشق ظهور عشق درخواست

    اظهار حروف اسم اعظم


    برداشت به جای خامه انگشت

    زد در دهن و نوشت در دم


    بر کف بنوشت نام و چه نام؟

    نامی که طلسم اوست آدم


    در همزهٔ او وجود مدرج

    در نقطهٔ او حروف مدغم


    بنوشت و بخواند و باز پوشید

    از دیدهٔ هر که نیست محرم


    ای طالب اسم اعظم، این نام

    خواهی که تو را شود مسلم؟


    مفتاح جهان گشا به دست آر

    بگشا در این طلسم محکم


    بینی که همه به تو مضاف است

    معنی صریح و اسم مبهم


    چون بند طلسم وا گشودی

    بینی که تویی خود اسم اعظم


    اسمی که حقیقت مسماست

    گر دانستی «اصبت فالزم»


    ورنه، کم نام و ننگ خود گیر

    میزن در میکده دمادم


    چون بگشایند ناگه آن در

    بگشای دو چشم شاد و خرم


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    پیش از عدم و وجود اغیار

    وز سلطنت و ظهور اظهار


    سلطان سرای عشق فرمود:

    پاک است سرای ما ز اغیار


    یعنی که بجز حقیقت او

    در دار وجود نیست دیار


    واجب شود از شهادت و حکم

    کز غیر نه عین بد، نه آثار


    لیکن چو به غیر کرد اشارت

    اغیار ظهور کرد ناچار


    چندان که همه گواه گشتند

    بر هستی وحدتش به یکبار


    دیدند عیان که اوست موجود

    ویشان همگی محال و پندار


    گشتند همه گواه و رفتند

    هم با سر نیستی ، دگر بار


    این بود شهادت «اولوالعلم»

    وین بود فرشه را هم اقرار


    این بود همه بدایت خلق

    وین بود همه نهایت کار


    این کثرت نفس بهر آن بود

    تا وحدت از آن شود پدیدار


    چون ظاهر شد که جز یکی نیست

    چه فایده از ظهور بسیار؟


    گر در نظر تو کثرت آید

    وحدت بود آن، ولی به اطوار


    چون سر کثیر جمله دیدی

    کثرت همه نقش وحدت نگار


    فی‌الجمله، ز غیر دیده بر دوز

    این است طریق اهل انوار


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    عشق از سر کوی خود سفر کرد

    بر مرتبه‌ها همه گذر کرد


    صحرای وجود گشت در حال

    هر کتم عدم، که پی سپر کرد


    می‌جست نشان صورت خود

    چون در دل تنگ ما نظر کرد


    وا یافت امانت خود آنجا

    آنگه چو نظر به بام و در کرد


    خود آن سر کوی بود کاول

    زانجا به همه جهان سفر کرد


    جان را به امانت خود آنجا

    واداشت، لباس خود بدر کرد


    در جان پوشید و باز خود را

    آن بار لباس مختصر کرد


    وآنگاه چو آفتاب تابان

    سر از سر هر سرای در کرد


    اول که به خود نمود خود را

    انسان شد و نام خود بشر کرد


    فی‌الجمله، به چشم بند اغیار

    ظاهر شد و نام خود دگر کرد


    تغییر صور کجا تواند

    در نعت کمال او اثر کرد؟


    تقلیب و ظهور او در احوال

    اظهار کمال بیشتر کرد


    ای دیده، تو نیز دیده بگشای

    ما را چو ز خویشتن خبر کرد


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    عشق از پس پرده روی بنمود

    کردم چو نگاه، روی من بود


    پیش رخ خویش سجده کردم

    آن لحظه که او جمال بنمود


    خود را به کنار در کشیدم

    آنگاه که او کنار بگشود


    دادیم همه بوسه بر لب خویش

    آن دم که لبم لبانش می‌سود


    بودم یکی، دو می‌نمودیم

    نابود شد آن نمود در بود


    چون سایه به آفتاب پیوست

    از ظلمت بود خود برآسود


    چون سوخته شد تمام هیزم

    پیدا نشود از آن سپس دود


    گویند که عشق را بپوشان

    خورشید به گل نشاید اندود


    آن کس که زیان خویش خواهد

    پند من و تو نداردش سود


    پروانه که ذوق سوختن یافت

    نبود به شعاع شمع خشنود


    این حالت اگرت عجب نماید

    بشنو ز من، ار توانی اشنود


    برخیز، اگر حریف مایی

    آهنگ شرابخانه کن زود


    می‌باش خراب در خرابات

    ور بتوانی به چشم مقصود


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    یاری است مرا، ورای پرده

    انوار رخش سوای پرده


    برداشت ز رخ نقاب و گفتا:

    می‌بین رخ من به جای پرده


    هرچ از دو جهان تو را خوش آید

    میدان که منم ورای پرده


    عالم همه پردهٔ مصور

    اشیا همه نقش‌های پرده


    در پرده چو من سخن سرایم

    چون خوش نبود نوای پرده؟


    این پرده مرا ز تو جدا کرد

    این است خود اقتضای پرده


    نی نی،که میان ما جدایی

    هرگز نکند غطای پرده


    تو تار ردای کبریایی

    ما را نبود ردای پرده


    جای تو همیشه در دل ماست

    بیرون ز در است جای پرده


    من مردم دیدهٔ جهانم

    دیده نبود سزای پرده


    گر غیر من است پرده، خود نیست

    ورنه منم انتهای پرده


    تو هم به سزای پرده برخیز

    وز دیدهٔ خود گشای پرده


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی

    آن مرغک نازنین پر و بال

    گشتی همه گرد کوه اقبال


    بودی شب و روز در تکاپوی

    کردی همه ساله کشف احوال


    جایی برسید او به یک دم

    کان جا نرسد کسی به صد سال


    در اوج فضای عشق روزی

    پرواز گرفت و من به دنبال


    ناگاه عقابی اندر آمد

    آورد شکسته را به چنگال


    او را چه محل؟ که هر دو عالم

    چون باز کند ز هم پر و بال


    در قبضهٔ او چنان نماید

    کاندر رخ خوب نقطهٔ خال


    خالی است جهان شکار وحدت

    کثرت عدم محال در حال


    این حال تو را چو گشت روشن

    بگذر ز حدیث پار و امسال


    گرد سر کوی حال می‌گرد

    خاک در او به دیده می‌مال


    تا کشف شود تو را حقیقت

    از آینهٔ عدوم اعمال


    ظاهر گردد تو را به تقصیل

    این راز که گفته شد به اجمال


    دیدی چو یقین که می‌توان دید

    پس بر در دل نشین چو ابدال


    می‌بین رخ جان فزای ساقی
    در جام جهان نمای باقی
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  3. #493

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    در میکده با حریف قلاش

    بنشین و شراب نوش و خوش باش


    از خط خوش نگار بر خوان

    سر دو جهان، ولی مکن فاش


    بر نقش و نگار فتنه گشتم

    زان رو که نمی‌رسم به نقاش


    تا با خودم، از خودم خبر نیست

    با خود نفسی نبودمی کاش


    مخمور میم، بیار ساقی

    نقل و می از آن لب شکر پاش


    در صومعه‌ها چو می‌نگنجد

    دردی کش و می‌پرست و قلاش


    من نیز به ترک زهد گفتم

    اینک شب و روز همچو اوباش


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ای روی تو شمع مجلس افروز

    سودای تو آتش جگرسوز


    رخسار خوش تو عاشقان را

    خوشتر ز هزار عید نوروز


    بگشای لبت به خنده، بنمای

    از لعل، تو گوهر شب افروز


    زنهار! از آن دو چشم مستت

    فریاد! از آن دو زلف کین توز


    چون زلف، تو کج مباز با ما

    از قد تو راستی بیاموز


    ساقی بده، آن می طرب را

    بستان ز من این دل غم اندوز


    آن رفت که رفتمی به مسجد

    اکنون چو قلندران شب و روز


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ای مطرب عشق، ساز بنواز

    کان یار نشد هنوز دمساز


    دشنام دهد به جای بوسه

    و آن نیز به صد کرشمه و ناز


    پنهان چه زنم نوای عشقش؟

    کز پرده برون فتاده این راز


    در پاش کسی که سر نیفکند

    چون طرهٔ او نشد سرافراز


    در بند خودم، بیار ساقی

    آن می که رهاندم ز خود باز


    عمری است کز آروزی آن می

    چون جام بمانده‌ام دهن باز


    گفتی که: بجوی تا بیابی

    اینک طلب تو کردم آغاز


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، بده آب زندگانی

    اکسیر حیات جاودانی


    می ده، که نمی‌شود میسر

    بی‌آب حیات زندگانی


    هم خضر خجل، هم آب حیوان

    چون از خط و لب شکرفشانی


    گوشم چو صدف شود گهر چین

    زان دم که ز لعل در چکانی


    شمشیر مکش به کشتن ما

    کز ناز و کرشمه در نمانی


    هر لحظه کرشمه‌ای دگر کن

    بفریب مرا، چنان که دانی


    در آرزوی لب تو بودم

    چون دست نداد کامرانی


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    وقت طرب است، ساقیا، خیز

    در ده قدح نشاط انگیز


    از جور تو رستخیز برخاست

    بنشان شر و شور و فتنه، برخیز


    بستان دل عاشقان شیدا

    وز طرهٔ دلربا درآویز


    خون دل ما بریز و آنگاه

    با خاک درت بهم برآمیز


    وآن خنجر غمزهٔ دلاور

    هر لحظه به خون ما بکن تیز


    کردم هوس لبت، ندیدم

    کامی چو از آن لب شکرریز


    نذری کردم که: تا توانم

    توبه کنم از صلاح و پرهیز


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، چه کنم به ساغر و جام؟

    مستم کن از می غم انجام


    با یاد لب تو عاشقان را

    حاجت نبود به ساغر و جام


    گوشم سخن لب تو بشنود

    خشنود شد، از لبت، به دشنام


    دل زلف تو دانه دید، ناگاه

    افتاد به بوی دانه در دام


    سودای دو زلف بیقرارت

    برد از دل من قرار و آرام


    باشد که رسم به کام روزی

    در راه امید می‌زنم گام


    ور زانکه نشد لب تو روزی

    دانی چه کنم به کام و ناکام؟


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    دست از دل بیقرار شستم

    وندر سر زلف یار بستم


    بی‌دل شدم وز جان به یکبار

    چون طرهٔ یار برشکستم


    گویند چگونه‌ای؟ چه گویم؟

    هستم ز غمش چنان که هستم


    خود را ز چه غمش برآرم

    گر طرهٔ او فتد به دستم


    در دام بلا فتاده بودم

    هم طرهٔ او گرفت دستم


    ساقی، قدحی، که از می عشق

    چون چشم خوش تو نیم مستم


    شد نوبت خویشتن پرستی

    آمد گه آنکه می‌پرستم


    فارغ شوم از غم عراقی

    از زحمت او چو باز رستم


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، می مهر ریز در کام

    بنما به شب آفتاب از جام


    آن جام جهان‌نما به من ده

    تا بنگرم اندرو سرانجام


    بینم مگر آفتاب رویت

    تابان سحری ز مشرق جام


    جان پیش رخ تو برفشانم

    گر بنگرم آن رخ غم انجام


    خود ذره چو آفتاب بیند

    در سایه دلش نگیرد آرام


    در بند خودم، نمی‌توانم

    کازاد شوم ز بند ایام


    کو دانهٔ می؟ که مرغ جانم

    یک بار خلاص یابد از دام


    کی باز رهم ز بیم و امید؟

    کی پاک شوم ز ننگ و از نام؟


    کی خانهٔ من خراب گردد؟

    تا مهر درآید از در و بام


    در صومعه مدتی نشستم

    بر بوی تو، چون نیافتم کام


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی بنما رخ نکویت

    تا جام طرب کشم به بویت


    ناخورده شراب مست گردد

    نظارگی از رخ نکویت


    گر صاف نمی‌دهی، که خاکم

    یاد آر به دردی سبویت


    مگذار ز تشنگی بمیرم

    نایافته قطره‌ای ز جویت


    آیا بود آنکه چشم تشنه

    سیراب شود ز آب رویت؟


    یا هیچ بود که ناتوانی

    یابد سحری نسیم کویت؟


    از توبه و زهد توبه کردم

    تا بو که رسم دمی به سویت


    دل جست و تو را نیافت، افسوس

    واماند کنون ز جست و جویت


    خوی تو نکوست با همه کس

    با من ز چه بدفتاد خویت؟


    می‌گریم روز در فراقت

    می‌نالم شب در آرزویت


    بر بوی تو روزگار بگذشت

    از بخت نیافتم چو بویت


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، بده آب زندگانی

    پیش آر حیات جاودانی


    می ده، که کسی نیافت هرگز

    بی آب حیات زندگانی


    در مجلس عشق مفلسی را

    پر کن دو سه رطل رایگانی


    شاید که دهی به دوستداری

    آن ساغر مهر دوستگانی


    برخیزم و ترک خویش گیرم

    گر هیچ تو با خودم نشانی


    ور از من غمت درآید

    جان پیش کشم ز شادمانی


    جان را ز دو دیده دوست دارم

    زان رو که تو در میان آنی


    از عاشق خود کران چه گیری؟

    چون با دل و جانش درمیانی


    از بهر رخ تو می‌کند چشم

    از دیده همیشه دیده‌بانی


    در آرزوی رخ تو بودم

    عمری چو نیافتم امانی


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، ز شراب‌خانهٔ نوش

    یک جام بیاور و ببر هوش


    مستم کن، آنچنان که در حال

    از هستی خود کنم فراموش


    ور خود سوی من کنی نگاهی

    بی‌باده شوم خراب و مدهوش


    سرمست شوم چو چشم ساقی

    گر هیچ بیابم از لبت نوش


    کی بود که ز لطف دلنوازت

    گیرم همه کام دل در آغوش؟


    دارد چو به لطف دلبرم چشم

    می‌دار تو هم به حال او گوش


    مگذار برهنه‌ام ز لطفت

    در من تو ز مهر جامه‌ای پوش


    چون نیست مرا کسی خریدار

    مولای توام، تو نیز مفروش


    دیگ دل من، که نیز خام است

    بر آتش شوق سر زند جوش


    در صومعه حشمتت ندیدم

    اکنون شب و روز بر سر دوش


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، بده آب آتش افروز

    چون سوختیم تمام تر سوز


    این آتش من به آب بنشان

    وز آب من آتشی برافروز


    می ده، که ز بادهٔ شبانه

    در سر بودم خمار امروز


    در ساغر دل شراب افکن

    کز پرتو آن شود شبم روز


    گفتی که: بنال زار هر شب

    ماتم زده را تو نوحه ماموز


    چون با من خسته می‌نسازی

    چه سود ز نالهٔ من و سوز؟


    دل را ز تو تا شکیب افتاد

    بر لشکر غم نگشت پیروز


    بخشای برین دل جگرخوار

    رحم آر بدین تن غم اندوز


    من می‌شکنم، تو باز می‌بند

    من می‌درم، از کرم تو می‌دوز


    از توبه و زهد توبه کردم

    اینک چو قلندران شب و روز


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، سر درد سر ندارم

    بشکن به نسیم می خمارم


    یک جرعه ز جام می به من ده

    تا درد کشم، که خاکسارم


    از جام تو قانعم به دردی

    حاشا که به جرعه سر درآرم


    یادآر مرا به دردی خم

    کز خاک در تو یادگارم


    بگذار که بر درت نشینم

    آخر نه ز کوی تو غبارم؟


    از دست مده، که رفتم از دست

    دستیم بده، که دوستدارم


    زنده نفسی برای آنم

    تا پیش رخ تو جان سپارم


    این یک نفسم تو نیز خوش دار

    چون با نفسی فتاد کارم


    نایافته بوی گلشن وصل

    در سینه شکست هجر خارم


    در سر دارم که بعد از امروز

    دست از همه کارها بدارم


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، دو سه دم که هست باقی

    در ده مدد حیات باقی


    قد فاتنی الصبوح فادرک

    من قبل فوات الاعتباق


    در کیسهٔ نقد نیست جز جان

    بستان قدحی، بیار ساقی


    کم اصبر قد صبرت حتی

    روحی بلغت الی التراق


    دردا! که به خیره عمر بگذشت

    نابوده میان ما تلاقی


    فاستعذب مسمعی حدیثا

    مذتاب بذکر کم مذاق


    من زان توام، تو هم مرا باش

    خوش باش به عشق اتفاقی


    اشتاق الی لقاک، فانظر

    لی وجهک نظرةالا لاق


    بگذار که بر در تو باشد

    کمتر سگک درت عراقی


    استوطن بابکم عسی ان

    یحطی نظرا بکم حداق


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی

    ساقی، قدحی، که نیم مستیم

    مخمور صبوحی الستیم


    از صومعه پا برون نهادیم

    در میکده معتکف نشستیم


    از جور تو خرقه‌ها دریدیم

    وز دست تو توبه‌ها شکستیم


    جز جان گروی دگر نداریم

    بپذیر، که نیک تنگ دستیم


    ما را برهان ز ما، که تا ما

    با خویشتنیم بت پرستیم


    ما هرچه که داشتیم پیوند

    از بهر تو آن همه گسستیم


    بر درگه لطف تو فتادیم

    در رحمت تو امید بستیم


    گر نیک و بدیم، ور بد و نیک

    هم آن توایم، هر چه هستیم


    در ده قدحی، که از عراقی

    الا به شراب وا نرستیم


    در میکده می‌کشم سبویی
    باشد که بیابم از تو بویی
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  4. #494

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    عشق ار به تو رخ عیان نماید

    در آینهٔ جهان نماید


    این آینه چهرهٔ حقیقت

    هر دم به تو رایگان نماید


    یک دایره فرض کن جهان را

    هر نقطه ازو میان نماید


    این دایره بیش نقطه‌ای نیست

    لیکن به نظر چنان نماید


    رو نقطهٔ آتشی بگردان

    تا دایره‌ای روان نماید


    این نقطه ز سرعت تحرک

    صد دایره هر زمان نماید


    این نقطه به تو شهادت و غیب

    هم ظاهر و هم نهان نماید


    آن نقطه به تو کمال مطلق

    در صورت این و آن نماید


    آن سرعت دور نقطه دایم

    ساکن به یکی مکان نماید


    هر لمحه به تو کمال هستی

    در کسوت ناقصان نماید


    آن نقطه بیان کنم چه چیز است

    هر چند تو را گمان نماید


    آن نقطه بدان که ظل نور است

    کان نور ورای جان نماید


    آن نور دل پیمبر ماست

    اکنون به تو حق عیان نماید


    آن بحر محیط بی‌کرانه
    و آن نور بسیط جاودانه

    آن بحر، که موج اوست دریا

    و آن نور، که ظل اوست اشیا


    نوری که جمال جمله هستی

    از تاب جمال اوست پیدا


    اول ز پی نظارهٔ او

    شد عین همه جهان مهیا


    و آخر هم آفتاب رویش

    شد صورت جسم و جان هویدا


    او روی حق است و عین حق نیز

    بل عین حقیقت است و اعلا


    دریاب، که اوست اسم اعظم

    زو گشت عیان صفات و اسما


    آن ذات که حق بود صفاتش

    او را بنگر، چه باشد اسما؟


    اسمی که بود صفات او حق

    بنگر که چه باشدش مسما


    و آن نور که حق بدو توان دید

    باشد همه والضحی و طاها


    فی‌الجمله کمال صورت اوست

    آیینهٔ ذات حق تعالی


    در آینه مصطفی چه بیند؟

    جز حسن و جمال ذات والا


    کو عاشق روی حق؟ بیا گو

    بنگر رخ خوب مصطفی را


    در صورت او حق ار ندیدی

    اینجا به یقین ببینی آنجا


    در صورت شرح او عراقی

    چون دید حقیقت آشکارا


    امید که از شفاعت او

    حاصل شودش کلام اعلی


    تا هر نفسی به دیدهٔ حق
    بینند همه جمال مطلق
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  5. #495

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    ساقی، بیار می، که فرو رفت آفتاب

    بنمود تیره‌شب رخ خورشید مه نقاب


    منگر بدان که روز فروشد، تو می بیار

    کز آسمان جام برآید صد آفتاب


    بنیاد عمر اگر چه خراب است، باک نیست

    خوشتر بود بهار خراباتیان خراب


    یاران شدند مست و مرا بخت خفته ماند

    بیدار کن به بوی می این خفته را ز خواب


    بگشا سر قنینه، که در بند مانده‌ام

    وز بند من مرا نرهاند مگر شراب


    خواهم به خواب در شوم از مستی آنچنان

    کآواز صور برنکند هم مرا ز خواب


    مستم کن آنچنان که سر از پای گم کنم

    وز شور و عربده همه عالم کنم خراب


    تا او بود همه، نه جهان ماند و نه من

    خود بشنود ز خود «لمن الملک» را جواب


    ساقی، مدار چشم امیدم در انتظار
    صافی و درد، هرچه بود، جرعه‌ای بیار

    مستم کن آنچنان که ندانم که من منم

    خود را دمی مگر به خرابات افگنم


    فارغ شوم ز شعبده بازی روزگار

    زین حقهٔ دو رنگ جهان مهره برچنم


    قلاش وار بر سر عالم نهم قدم

    عیاروار از خودی خود بر اشکنم


    در تنگنای ظلمت هستی چه مانده‌ام؟

    تا کی چو کرم پیله همی گرد خود تنم؟


    پیوسته شد، چو شبنم، بودم به آفتاب

    شاید که این زمانه «انا الشمس» در زنم


    آری چو آفتاب بیفتد در آینه

    گوید هر آینه که: همه مهر روشنم


    سوی سماع قدس گشایم دریچه‌ای

    تا آفتاب غیب درآید ز روزنم


    چون پیش آفتاب شوم همچو ذره باز

    معذور باشم ار ز «انا الشمس» دم زنم


    چون شمع شد وجود من از شمع تفرقه

    مطلق بود وجود من، ار چه معینم


    چون عکس آفتاب در آیینه اوفتد

    آن دم ازو بپرس نگوید که آهنم


    ساقی، بیار دانهٔ مرغان لامکان
    در پیش مرغ همت من دانه‌ای افشان

    تا ز آشیان کون چو سیمرغ بر پرم

    پرواز گیرم از خود و از جمله بگذرم


    بگذارم این قفس، که پر و بال من شکست

    زان سوی کاینات یکی بال گسترم


    در بوستان بی‌خبری جلوه‌ای کنم

    وز آشیان هفت دری جان برون برم


    شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد

    سدره مقام و کنگرهٔ عرش منظرم


    چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره‌ای بود

    در پیش آفتاب ضمیر منورم


    نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب

    در بحر ژرف بیخودی ار غوطه‌ای خورم


    «سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک

    آن او بود، نه من، به سوی هیچ ننگرم


    ای بی‌خبر ز حالت مستان با خبر
    باری نظاره کن، به خرابات بر گذر

    آنان که گوی عشق ز میدان ربوده‌اند

    بنگر که: وقت کار چه جولان نموده‌اند؟


    خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده‌اند

    گوی مرا از خم چوگان ربوده‌اند


    کشت امید را ز دو چشم آب داده‌اند

    بنگر برش چگونه فراوان دروده‌اند


    تا سر نهاده‌اند چو پا در ره طلب

    بس مرحبا که از لب جانان شنوده‌اند


    هر لحظه دیده‌اند عیان عکس روی دوست

    آیینهٔ دل از قبل آن زدوده‌اند


    در وسع آدمی نبود آنچه کرده‌اند

    اینان مگر ز طینت انسان نبوده‌اند؟


    آن دم که گفته‌اند «اناالحق» ز بیخودی

    آندم بدان که ایشان، ایشان نبوده‌اند


    در کوی بیخودی نه کنون پا نهاده‌اند
    کز ما در عدم، همه خود مست زاده‌اند

    آن دم که جام باده نگونسار کرده‌اند

    بر خاک تیره جرعه‌ای ایثار کرده‌اند


    از رنگ و بوی جرعه یکی مشت خاک را

    خوشتر هزار بار ز گلزار کرده‌اند


    این لطف بین که: بی‌غرض این خاک تیره را

    از دردیی سرشتهٔ انوار کرده‌اند


    این بوالعجب رموز نگر کز همه جهان

    آب و گلی خزانهٔ اسرار کرده‌اند


    در صبح دم برای صبوح از نسیم می

    مستانه خفته را همه بیدار کرده‌اند


    چندین هزار عاشق شیدا ز یک نظر

    نظارگی خویش به دیدار کرده‌اند


    نقشی که کرده‌اند درین کارگاه صنع

    در ضمن آن جمال خود اظهار کرده‌اند


    افکند بحر عشق صدف چون به هر طرف
    گوهرشناس بهر گهر نشکند صدف

    چندین هزار قطرهٔ دریای بی‌کران

    افشاند ابر فیض بر اطراف کن فکان


    ناگه در آن میانه یکی موج زد محیط

    هم قطره گشت غرقه و هم کون و هم مکان


    در ساحت قدم نبود کون را اثر

    در بحر قطره را نتوان یافتن نشان


    آنجا نه اسم باشد و نه رسم و نه خبر

    توحید بی‌مشارکت آنجا شود عیان


    بنمود چون جمال جلالش ازل، بدانک

    او باشد و هم او بود و هیچ این و آن


    جمله یکی بود، نبود از دویی خبر

    نه عرش، نه ثری، نه اشارت، نه ترجمان


    این قطره‌ای ز قلزم توحید بیش نیست

    ناید یقین حقیقت توحید در میان


    توحید لایزال نیاید چو در مقال
    روشن کنم ضمیر به توحید ذوالجلال

    برتر ز چند و چون جبروت جلال او

    بیرون ز گفت و گو صفت لایزال او


    نگذاشت و نگذرد نظر هیچ کاملی

    گرد سرادقات جمال و کمال او


    گر نیستی شعاع جمالش، همه جهان

    ناچیز گشتی از سطوات جلال او


    ورنه نقاب نور جمالش شدی جلال

    عالم بسوختی ز فروغ جمال او


    از لطف قهر باز نموده فراق او

    وز قهر لطف تعبیه کرده وصال او


    هر دم هزار عاشق مسکین بداده جان

    در حسرت جمال رخ بی‌مثال او


    بس یافته نسیم گلستان ز رافتش

    زنده شده به بوی نسیم شمال او


    ای بی‌خبر ز نفحهٔ گلزار بوی او
    آخر بنال زار سحرگه به کوی او

    ای بی‌نیاز، آمده‌ام بر در تو باز

    بر درگه قبول تو آورده‌ام نیاز


    امیدوار بر در لطفت فتاده‌ام

    امید کز درت نشوم ناامید باز


    دل زان توست، بر سر کویت فکنده‌ام

    زیرا به دل تویی، که تو دانیش جمله راز


    گر یک نظر کنی به دل سوخته جگر

    بازش رهانی از تف هجران جان گداز


    از کارسازی دل خود عاجز آمده‌ام

    از لطف خویش کار دل خسته‌ام بساز


    خوارش مکن به ذل حجاب خود، ای عزیز

    زیرا که از نخست بپرورده‌ای به ناز


    چون بر در تو بار بود دوستانت را

    ای دوست، در به روی طفیلی مکن فراز


    بخشای بر عراقی مسکینت، ای کریم
    از لطف شاد کن دل غمگینش ای رحیم
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  6. #496

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    چون ننالم؟ چرا نگریم زار؟

    چون نمویم؟ که می‌نیابم یار


    کارم از دست رفت و دست از کار

    دیده بی‌نور ماند و دل بی‌یار


    دل فگارم، چرا نگریم خون؟

    دردمندم، چرا ننالم زار؟


    خاک بر فرق سر چرا نکنم؟

    چون نشویم به خون دل رخسار؟


    یار غارم ز دست رفت، دریغ!

    ماندم، افسوس، پای بر دم مار


    آفتابم ز خانه بیرون شد

    منم امروز و وحشت شب تار


    حال بیچاره‌ای چگونه بود؟

    رفته از سر مسیح و او بیمار


    خود همه خون گریستی بر من

    بودی ار دوستی مرا غم‌خوار


    روشنایی ده رفت، افسوس!

    منم امروز و دیده‌ای خونبار


    آن چنانم که دشمنم چو بدید

    زار بگریست بر دل من، زار


    خاطر عاشقی چگونه بود

    هم دل از دست رفته، هم دلدار؟


    سوختم ز آتش جدایی او

    مرهمم نیست جز غم و تیمار


    روز و شب خون گریستی بر من

    بودی ار چشم بخت من بیدار


    کارم از گریه راست می‌نشود

    چه کنم؟ چیست چارهٔ این کار؟


    دلم از من بسی خراب‌تر است
    خاطرم از جگرم کباب‌تر است

    دوش پرسیدم از دل غمگین:

    بی‌رخ یار چونی، ای مسکین؟


    دل بنالید زار و گفت: مپرس

    چه دهم شرح؟ حال من می‌بین


    چون بود حال ناتوان موری

    که کند قصد کعبه از در چین؟


    زیر چنگ آردش دمی سیمرغ

    بردش برتر از سپهر برین


    باز سیمرغ بر پرد به هوا

    ماند او اندر آن مقام حزین


    منم آن مور، آنکه سیمرغم

    مرغ عرش آشیان سدره نشین


    آنکه کرد از قفس چنان پرواز

    کاثرش در نیافت روح‌الامین


    چون به گردش نمی‌رسد جبریل

    چه عجب گر نماندش او به زمین؟


    زیبد ار بفکند قفس سیمرغ

    بی‌صدف قدر یافت در ثمین؟


    چون نگنجید زیر نه پرده

    شد، سراپرده زد به علیین


    از حدود صفات بیرون شد

    وندر اقطار ذات یافت مکین


    او روان کرده سوی رضوان انس
    ما ز شوقش تپان چون روح‌القدس

    شاید ار شود در جهان فکنیم

    گریه بر پیر و بر جوان فکنیم


    رستخیزی ز جان برانگیزیم

    غلغلی در همه جهان فکنیم


    بر فروزیم آتشی ز درون

    شورشی در جهانیان فکنیم


    سنگ بر سینه لحظه لحظه زنیم

    خاک بر سر، زمان زمان فکنیم


    آب حسرت روان کنیم از چشم

    سیل خون در حصار جان فکنیم


    غرق خونیم، خیز تا خود را

    زین خطرگاه بر کران فکنیم


    قدمی بر هوا نهیم، مگر

    خویشتن را بر آسمان فکنیم


    از پی جست و جوی او نظری

    در ریاضات خوش جنان فکنیم


    ور نیابیم در مکان او را

    خویشتن را به لامکان فکنیم


    مرکب عشق زیر ران آریم

    رخت از آن سوی کن فکان فکنیم


    پس در آن بارگاه عزت و ناز
    عرضه داریم از زبان نیاز

    کان تمنای جان حیران کو؟

    آرزوی دل مریدان کو؟


    ما همه عاشقیم و دوست کجاست؟

    دردمندیم جمله ، درمان کو؟


    گرد میدان قدس بر گردیم

    کاخر آن شهسوار میدان کو؟


    بر رسیم از مواکب ارواح

    کای ندیمان خاص، سلطان کو؟


    پیش مرغان عرش لابه کنیم

    کاخر این تخت را سلیمان کو؟


    شاهباز فضای قدس کجاست؟

    آفتاب سپهر عرفان کو؟


    پرتو آفتاب سر قدم

    در سر این حدوث تابان کو؟


    چند اشارت خود، صریح کنیم:

    غوث دین، قطب چرخ ایمان کو؟


    مطلع نور ذوالجلال کجاست؟

    مشرق قدس فیض سبحان کو؟


    خاتم اولیاء امام زمان

    مرشد صدهزار حیران کو؟


    صاحب حق، بهای عالم قدس،

    زکریا، ندیم رحمان کو؟


    چه عجب گر به گوش جان همه
    آید از سر غیب این کلمه

    کین دم آن سرور شما با ماست

    زانکه امروز دست او بالاست


    دست او در یمین لم یزل است

    رتبتش برتر ازو قیاس شماست


    منزلش صحن قاب قوسین است

    مجلس او رباط او ادنی‌ست


    در هوای هویتش جولان

    در سرای حقیقتش ماوی‌ست


    هر دو عالم درون قبضهٔ اوست

    بار او در درون صفهٔ ماست


    گوهر «کل من علیها فان»

    در کف آشنای بحر بقاست


    گرچه در جای نیست، لیک ز لطف

    هر کجا کان طلب کنی آنجاست


    دیده باید که جان تواند دید

    ورنه او در همه جهان پیداست


    در جهان آفتاب تابان است

    عیب از بوم و دیدهٔ اعمی‌ست


    هر که خواهد که روی او بیند

    گو: ببین روی جان، اگر بیناست


    دیدهٔ روح بین به دست آرید

    گرتان آرزوی مولاناست


    آنکه او را میان جان جوییم
    چون نیابیم، ذکر او گوییم

    ای گرفته ولایت از تو نظام

    چون نبوت به مصطفی شده تام


    دیدهٔ مصطفی به تو روشن

    شادمان از تو انبیای کرام


    هم تو مطبوع اولیا به قدم

    هم تو مبعوث انبیا به مقام


    دل ابدال چاکر تو ز جان

    جان اوتاد از دو دیده غلام


    بی‌تو ما بی‌مراد مانده و تو

    یافته از مراد خود همه کام


    هیچ باشد که از فراموشی

    یاد آری در آن خجسته مقام؟


    چه شود گر کند در آن حضرت

    ناقصی را عنایت تو تمام؟


    چه کم آید که از سخاوت تو

    کار بیچاره‌ای شود به نظام؟


    ای رخت تاب آفتاب ازل

    روشن از تو قصور دار سلام


    ذره بی‌تاب مهر چون باشد؟

    هم چنانیم بی‌رخت و سلام


    گرچه سهل است این ثنا: بنیوش:
    مهری از لطف، عیب ذره بپوش

    بر تو انوار حق مقرر باد

    حسن او بر تو هردم اظهر باد


    به تجلی ذات، طلعت تو

    چون دلت، لحظه لحظه انور باد


    در طرب‌خانهٔ وصال قدم

    هر زمانت سرور دیگر باد


    ز انعکاس صفای آب رخت

    منظر قدسیان منور باد


    وز نسیم ریاض انفاست

    جان روحانیان معطر باد


    به جمالت، که مجمع حسن است

    دیدهٔ جان ما منور باد


    هر سعادت که حاصل است تو را

    دوستان تو را میسر باد


    هفت فرزند تو، که اوتادند،

    هر یک غوث هفت کشور باد


    قطبشان صدر صفهٔ ملکوت

    که مقامش ز عرش برتر باد


    بر سر کوی هر یکی گردون

    چون عراقی کمینه چاکر باد


    دوحهٔ روضهٔ منور تو

    رشک گلزار خلد ازهر باد
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

  7. #497

    تاریخ عضویت
    Sep 2008
    محل سکونت
    tehran
    نوشته ها
    53,057
    تشکر
    20,688
    تشکر شده : 69,376
    NOD32 Firefox Windows-se7en IR-TCI
    امتیاز 
    1871594212
    پیش فرض
    کامل شد
    دیوان اشعار



    عراقی » دیوان اشعار

    غزلیات
    قصاید
    رباعیات
    مقطعات
    ترجیعات
    ترکیبات
    یک کاربر از این پست تشکر کرده است : faraz

صفحه 50 از 50 نخستنخست ... 40484950

موضوعات مشابه

  1. داستانهای شاهنامه/12/هفت خوان رستم
    توسط ruya در انجمن داستانهاي شاهنامه
    پاسخ ها: 7
    آخرين نوشته: 14th April 2009, 21:15
  2. آشنایی با قانون اساسی
    توسط secret در انجمن مسائل حقوقی
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 20th January 2009, 09:52
  3. معرفی چند کتاب الکترونیکی دیوان اشعار شاعران معروف
    توسط Admin در انجمن ادبیات و زبان فارسی
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 16th July 2008, 01:52

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
درباره ما
دوستان ما
ما در شبکه های اجتماعی

پاتوق یو یکی از قدیمیترین سایت های ایرانی به 6 سال سابقه فعالیت می باشد. انجمن های سایت دارای مطالب متنوع و جامعی در تمامی زمینه می باشد. و البته در پرتال سایت شما همواره جدیدترین نرم افزار ، بازی و انمیشن های روز را با لینک مستقیم می توانید دانلود نمایید.