درباره طویل‌ترین و گران‌ترین بوگاتی دنیا

فقط کاربران ثبت نام شده میتوانند لینک های انجمن را مشاهده کنند. ]


حدود 80 سال پیش یعنی بین سال‌های 1927 تا 1933 بوگاتی یک محصول استثنایی را تولید کرد. خودرویی به نام Type 41 معروف به Royale. شکل کاملاً کلاسیک و مشخصات فنی خیره‌کننده‌اش هنوز هم تحسین‌برانگیز است. بیایید با هم این خودرو را از نزدیک مشاهده کنیم.


فیلی روی دو پا
وقتی رولزرویس انگلیس در حال فتح بازارهای خودروهای اشرافی بود، «اتوره بوگاتی» روی پروژه بزرگی کار می‌کرد. او ابتدا یک نمونه اولیه با پیشرانه‌ای به حجم وحشتناک 14.7 لیتر ساخت. مشکلات احتراق از ‌یک‌سو و سنگین شدن خودرو از سوی دیگر، استفاده از این پیشرانه را غیر ممکن کرد. بوگاتی جوان چاره دیگری کرد. او حجم پیشرانه هشت سیلندر خطی خود را تا 12.7 لیتر (12 هزار و 763 سی‌سی) کاهش داد. طبیعتاً قطر سیلندر نیز باید از 150 به 130 میلی‌متر می‌رسید. خروجی این پیشرانه بین 275 تا 300 اسب‌بخار (205 تا 223 کیلووات) محاسبه شده است. با قرار دادن 3 سوپاپ روی هر سیلندر،‌ بوگاتی یکی از مدرن‌ترین فناوری‌های دهه 30 را عرضه کرد. جالب اینجاست برای تمام ساز و کار این پیشرانه، فقط یک کاربراتور در نظر گرفته شد. البته هنوز هم مشاهده می‌شود که این پیشرانه یکی از حجیم‌ترین‌ نمونه‌های دنیا است. به هر حال، این قوای محرکه غول‌آسا باید درون یک محفظه امن قرار می‌گرفت.
اما کدام خودرویی می‌توانست تا این حد بزرگ باشد؟ بوگاتی هرگز نمی‌خواست تسلیم شود. حتی اگر خودرو بزرگ و غیر عادی هم شود، نباید از حجم پیشرانه کاسته شود. ابعاد این پیشرانه بسیار عجیب بوده و هست. 1.4 متر طول و 1.1 متر عرض، یکی از بزرگ ترین مجموعه‌های قوای محرکه تا این لحظه شده است. لجبازی بوگاتی کار را به آنجا رساند که برای جا کردن پیشرانه مجبور شد طول خودرو را تا 6.4 متر در نظر بگیرد. این اندازه حتی از فورد پیکاپ سوپر دیوتی F-450 هم 10 درصد بزرگ‌تر است.
تقریباً آرزوی بوگاتی برآورده می‌شد. خودرو او 20 درصد از رولزرویس فانتوم طویل‌تر و هم‌چنین 25 درصد نیز سنگین‌تر بود. رویال دارای فاصله محوری 4.3 متری بود. یعنی بزرگ‌تر از طول کلی اکثر خودروهای امروزی. این خودرو با چنین مشخصاتی به وزن 3175 کیلوگرم رسید. باید توجه داشت در هر صورت این خودرو می‌بایست بتواند مصارف عادی شهری هم داشته باشد. اما بزرگ‌ترین مشکل آن توزیع وزن و انتقال قدرت بود.
استفاده از ورق‌های مستحکم در لایه‌های زیرین توانست از خمیدگی وسط خودرو جلوگیری کند. هم‌چنین با در نظر گرفتن آنکه رویال یک کوپه دودر دو صندلی بود،‌ برای تعلیق و نرمی آن از حربه هوشمندانه‌ای استفاده شد. فنرهای مارپیچ بزرگ بالای هر محور در کنار قطعاتی موسوم به برگ‌های فولادی،‌ توانست علاوه بر کنترل وزن سنگین، احساس لذتی درخور خودروهای لوکس را برای آن فراهم آورد. وقتی همه‌چیز آماده شد، اتوره بوگاتی برای این محصولش به فکر یک نماد افتاد. او وظیفه طراحی را به «رمبرانت بوگاتی» برادر کوچک‌تر خود محول کرد. فیلی ایستاده بر روی دو پا، توانست روبروی روح خلسه رولزرویس قرار بگیرد.
روند تولیدات
اتوره بوگاتی برنامه تولید 25 دستگاه رویال را داشت. اما عرضه این خودروها همزمان شد با شروع رکود بزرگ اقتصادی که کل اروپا را یک دهه پیش از جنگ جهانی فرا گرفت. بنا بر این تولید رویال به تنها 6 دستگاه محدود شد. و این یعنی خودرویی تقریباً نایاب.
مدل اول با نامCoupe Napoleon با شماره شاسی 41.110 تولید شد. «آلفونسو فرناندو» پادشاه اسپانیا اولین خریدار آن بود. قیمت این خودرو در زمان تحویل چیزی بیش از 30 هزار دلار بود. بعدها «زوگیو سوم» پادشاه آلبانی مشتاق خرید‌ آن شد.کوپه ناپلئون خودرو شخصی اتوره بود. تا سال 1963 که شرکت به دلیل بحران مالی مجبور به فروش آن نشده بود، خودرو فوق را خانواده بوگاتی در «ارمنون‌ویل» فرانسه نگهداری می‌کردند. خوشبختانه این خودرو بعدها توسط «فریتز شالومپف» مدیر یکی از گالری‌های نفیس خودرویی،‌ خریداری شد. کابین کوپه ناپلئون به طور اختصاصی توسط Packard آمریکایی ساخته شده بود. کابینی شامل بهترین چوب‌ها و زیباترین روکش‌های صندلی. بعد از آنکه اتوره در سال 1931 با آن تصادف کرد،‌ بازسازی اتاق به دستان «Weymann» لوکس‌ساز افتاد. این خودرو بارها و بارها از دیده‌‌ها مخفی شده بود. علت اصلی آن نیز تلاش خانواده بوگاتی برای جلوگیری از تصاحب آن توسط ارتش نازی بود.
نمونه دوم Coupe de Ville Binder نام داشت. با شماره شاسی 41.111 که او را منحصر به فرد کرده است. این خودرو سال 1932 به توسط «آرمند اسدرس» کارخانه‌دار فرانسوی خریداری شد. پسر ارشد اتوره برای طراحی داخلی این مدل دست به کار شد. او از بوگاتی رویال یک نمونه روباز رودستر ساخت. این خودرو یکی از اولین‌ نمونه‌هایی بود که صندلی تاشو داشت. مالک این بوگاتی پس از مدتی یک سفارش از پادشاه رومانی دریافت کرد. اما باز هم به دلیل حضور نازی‌ها در فرانسه این خودرو پنهان شد. سال 1964 در مسیر انگلستان آن را پیدا کردند. سال 1986 به یک شهرک‌ساز آمریکایی فروخته شد. 1996 «برت جکسون» آن را به قیمت 11 میلیون دلار خرید. سپس آن را در یک حراجی به مبلغ 15 میلیون دلار فروخت. در 1999 پس از خریداری شدن کمپانی بوگاتی توسط فولکس‌واگن این خودرو با ممارست تمام به قیمت 20 میلیون دلار خریداری شد.
شاسی 41.121 به Cabriolet Weinberger معروف است. سومین بوگاتی رویال در 1932 به یک پزشک آلمانی‌تبار با نام «ژوزف فوشس» به قیمت 43 هزار دلار فروخته شد. این خودرو اولین نمونه روباز با سقف جمع‌شونده بود. مالک آن نیز به دلیل شروع حملات ارتش نازی بارها آن را به ژاپن ایتالیا و آمریکا حمل کرد. بعدها این خودرو به طرز وحشتناک در یکی از اسقاطی‌های نیویورک پیدا شد و توسط مدیر سابق جنرال موتورز با تنها 400 دلار خریداری شد.
چهارمین بوگاتی رویال Limousine Park-Ward با شماره شاسی 41.131 نام داشت. در سال 1933 این خودرو را به یک کاپیتان انگلیسی فروختند. در 1956 این لیموزین بزرگ به یک مجموعه‌دار آمریکایی به قیمت نامعلومی فروخته شد. در سال 1963 با تلاش دوباره فریتز، این خودرو به موزه بوگاتی در فرانسه بازگردانده شد.
پنجمین بوگاتی رویال با شماره شاسی 41.141 معروف به Kellner car تا مدت‌ها هرگز به فروش نرسید و نزد اتوره و پسرانش باقی ماند. در سال 1950 به همراه یک مدل دیگر به «بریگس کانینگهام» راننده‌ مسابقات Le Mans فروخته شد. در سال 1987 کانینگهام این خودرو را در حراجی کریستی به یک تاجر سوئدی به قیمت 9.7 میلیون دلار فروخت. سال 1989 این خودرو را یک ناشناس از لوس‌آنجلی به مبلغ 11.5 میلیون دلار خرید. 1990 نیز با یک پیشنهاد 15.7 میلیون دلاری این خودرو به یک ژاپنی فروخته شد.
آخرین بوگاتی رویال با شماره شاسی 41.150 به Berline de Voyage معروف است. در 1986 این خودرو را «ویلیام هارا» مدیر موزه ملی اتومبیل نوادا به قیمت 6.5 میلیون دلار خرید. یک سال بعد این رویال به قیمت 8.1 میلیون دلار به موزه بلک هاوک کالیفرنیا فروخته شد تا داستان شش دستگاه بوگاتی رویال به اتمام برسد.