نياز روز افزون به پويايي کارها، استفاده از تجهيزاتي مانند تلفن همراه، پيجرها، بواسطه وجود شبکه هاي بي سيم امکان پذير شده است.
اگر کاربر يا شرکت يا برنامه کاربردي خواهان آن باشد که داده و اطلاعات مورد نياز خود را به صورت متحرک در هر لحظه در اختيار داشته باشند شبکه هاي بي سيم جواب مناسبي براي آن ها است.
وقتي از شبکه اطلاع‌رساني سخن به ميان مي‌آيد، اغلب کابل شبکه به عنوان وسيله انتقال داده در نظر گرفته مي‌شود در حالي که چندين سال است که استفاده از شبکه سازي بي‌سيم در دنيا آغازگرديده است تا همين اواخر يک LAN بي‌سيم با سرعت انتقال پايين و خدمات غيرقابل اعتماد و مترادف بود، اما هم اکنون تکنولوژي‌هاي LAN بي‌سيم خدمات قابل قبولي را با سرعتي که حداقل براي کاربران معمولي شبکه کابلي پذيرفته شده مي‌باشد، فراهم مي‌کنند. WLAN ها ( يا LAN هاي بي‌سيم ) از امواج الکترومغناطيسي ، راديويي يا مادون قرمز براي انتقال اطلاعات از يک نقطه به نقطه ديگر استفاده مي‌کنند امواج راديويي اغلب به عنوان يک حامل راديويي تلقي مي‌گردند، چرا که اين امواج وظيفه انتقال انرژي الکترومغناطيسي از فرستنده را به گيرنده دورتر از خود بعهده دارند. داده هنگام ارسال بر روي موج حامل راديويي سوار مي‌شود و در گيرنده نيز به راحتي از موج حامل تفکيک مي‌گردد. به اين عمل مدولاسيون اطلاعات به موج حامل گفته مي‌شود. هنگامي که داده با موج راديويي حامل مدوله مي‌شود، سيگنال راديويي داراي فرکانس‌هاي مختلفي علاوه بر فرکانس اصلي موج حامل مي‌گردد. به عبارت ديگر فرکانس اطلاعات داده به فرکانس موج حامل اضافه مي‌شود. در گيرنده راديويي براي استخراج اطلاعات، گيرنده روي فرکانس خاصي تنظيم مي‌گردد و ساير فرکانس‌هاي اضافي ***** مي‌شوند
در اين مقال قصد داريم به بيان کلياتي در رابطه با شبکه‌هاي بي‌سيم و کابلي پرداخته تا در رباتيک و برقراري ارتباط wireless و کنترل remote ربات ها مورد استفاده قرار بدهيم.
شبکه هاي محلي (LAN ) براي خانه و محيط کار مي توانند به دو صورت کابلي (Wired ) يا بي سيم (Wireless ) طراحي گردند. درابتدا اين شبکه ها به روش کابلي با استفاده از تکنولوژي Ethernet طراحي مي شدند اما اکنون با روند رو به افزايش استفاده از شبکه هاي بي سيم با تکنولوژي Wi-Fi مواجه هستيم
در شبکه هاي کابلي (که در حال حاضر بيشتر با توپولوژي ستاره اي بکار مي روند ) بايستي از محل هر ايستگاه کاري تا دستگاه توزيع کننده (هاب يا سوئيچ ) به صورت مستقل کابل کشي صورت پذيرد (طول کابل ازنوع CAT5 نبايستي 100 متر بيشتر باشد در غير اينصورت از فيبر نوري استفاده مي گردد) که تجهيزات بکار رفته از دو نوع غير فعال (Passive ) مانند کابل ، پريز، داکت ، پچ پنل و...... . و فعال (Active ) مانند هاب ،سوئيچ ،روتر ، کارت شبکه و...... هستند .
موسسه مهندسي IEEE استانداردهاي u 802.3 را براي Fast Ethernet و b/g802.3 وz802.3 را براي Gigabit Ethernet ( مربوط به کابلهاي الکتريکي و نوري ) در نظر گرفته است.
در يک ساختار WLAN، يک دستگاه فرستنده و گيرنده مرکزي،(Access Point (AP خوانده مي‌شود. AP با استفاده از کابل شبکه استاندارد به شبکه محلي سيمي متصل مي‌گردد که هر ايستگاه کاري مي تواند حداکثر تا فاصله 30 متر ي آن ( بدون مانع ) قرار گيرد. در حالت ساده،‌ گيرنده AP وظيفه دريافت، ذخيره و ارسال داده را بين شبکه محلي سيمي و WLAN بعهده دارد . AP با آنتني که به آن متصل است، مي‌تواند در محل مرتفع و يا هر مکاني که امکان ارتباط بهتر را فراهم مي‌کند ، نصب شود. هر کاربر مي‌تواند از طريق يک کارت شبکه بي‌سيم (Wireless Adapter) به سيستم WLAN متصل شود. اين کارت‌ها به صورت استاندارد براي رايانه‌هاي شخصي و کيفي ساخته مي‌شوند. کارت WLAN به عنوان واسطي بين سيستم عامل شبکه کاربر و امواج دريافتي از آنتن عمل مي‌کند. سيستم عامل شبکه عملاً درگير چگونگي ارتباط ايجاد شد نخواهد بود.
امروزه استاندارد غالب در شبکه‌هاي WLAN، IEEE802.11 مي‌باشد. گروهي که بر روي اين استاندارد کار مي‌کند در سال 1990 با هدف توسعه استاندارد جهاني شبکه‌ سازي بي‌سيم با سرعت انتقال 1 تا 2 مگابيت در ثانيه شکل گرفت. استاندارد مذکور با نام IEEE 802.11 شناخته مي‌شود. استاندارد IEEE802.11b که جديدتر است، سرانتقال را تا 5/5 و 11مگابيت در ثانيه مي‌افزايد. هر دونوع شبکه هاي کابلي و بي سيم ادعاي برتري بر ديگري را دارند اما انتخاب صحيح با در نظر گرفتن قابليتهاي آن ها ميسر مي باشد.