دور ژانرها را خط بکشید

پالپ فیکشن بنوشید!

برای فیلم خواری روش های دیگری جز مرور فیلم ها براساس ژانرها هم هست، مثلا می توانید روی آثار کارگردان های شاخص زوم کنید و فیلم به فیلم آنها را ببرید زیر ذره بین باید کارگردان هایی را انتخاب کنید که صاحب سبک باشند و روش های مشخص را در فیلمسازی دنبال کرده باشند که با مرور آنها چیزی دست شما را بگیرد.

بهتر است از کارگردان های کلاسیک شروع کنید، از فیلمسازانی مثل هیچکاک که دستور زبان سینما را از روی فیلم های آنها نوشته اند. حتی اگر با فیلم های حاصله سریری روبرو باشید. باز هم لازم است دنیای این فیلم ها را بشناسید تا بتوانید از ظرایف مورد نظر آن فیلمسازها دریافت های درستی بکنید. فیلم دیدن بر اساس زمان هم می تواند روش دیگری برای فیلم بازی باشد. مطالعه فیلم های دهه های مختلف به شما کمک می کند با پس زمینه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی آن روزگار و جغرافیا آشنا شوید. با مرور این سیر زمانی، تحولات شگفت انگیز سینما هم بیشتر به چشمتان می آید. از سوی دیگر اگر فقط براساس تقسیم بندی های ژانری پیش بروید، اکثر فیلم های دوران خودمان را از دست می دهید. هالیوود و سینماهای کشورهای صاحب سبک در سینما هنوز فیلم های متعددی را براساس قواعد ژانر می سازند که اتفاقا اکثر آنها هم موفق هستند اما فیلم های زیادی هم هستندکه در چارچوب های سنتی جا نمی گیرند. فیلم هایی مثل فیلم های سینمای پست مدرن که تعریف مشخصی ندارند. این فیلم ها هم کلاسیک هستند، هم غیرکلاسیک، هم ضد نوستالژی هستندو هم پر از نوستالژی، هم داستان گو هستند و هم به نوعی ضد داستان هم خیلی دنیای شخصی دارند، هم عامه پسند هستند.

فیلمسازها از دهه 90 به فرمولی شگفت انگیز دست پیدا کرده اند. فرمولی که در واقع خودش هم چندان جزئیات روشنی ندارد اما با استفاده از آن، دست آنها برای به هم ریختن ساختار روایی کلاسیک برای ساختن فیلم هایشان باز است.

کارگردان هایی مثل تارانتینو، جیم جارموش، برادران کوئن، گدار و تیم برتون آنقدر در فرم فیلم هایشان بازیگوشی کردند که به فرم غالبی در سینمای معاصر تبدیل شده است. این فیلم ها معمولا شخصیت محور هستند و گاه با شکست زمانی در ساختار داستان پیش می روند. نگاه هجو آمیز و بازیگوشانه ای به مضمون و فرم را دنبال می کنند و از تکنیک فاصله گذاری بین تماشاگر و فیلم بهره می گیرند. فیلم های فوق العاده جذابی مثل «پالپ فیکشن» محصول همین نگاه های تازه به فیلمسازی در سینما هستند که سینمای دوران ما را به تسخیر خودشان درآورده اند و نباید از آنها غافل شوید.