لوله تفنگ بهترین راه ترویج دموکراسی و حقوق بشر نیست
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4

موضوع: لوله تفنگ بهترین راه ترویج دموکراسی و حقوق بشر نیست

  1. Nazanin.kOochoOlOo آواتار ها
    Nazanin.kOochoOlOo
    مدیران انجمن
    Sep 2011
    8,171
    887
    تشکر شده : 6,559

    پیش فرض لوله تفنگ بهترین راه ترویج دموکراسی و حقوق بشر نیست

    لوله تفنگ بهترین راه ترویج دموکراسی، حقوق بشر و بسط جامعه مدنی نیست. با وجود بنیه چشمگیر عملیاتی نظامیان امریکا، قاعده توسل به پنتاگون تداعی کننده سیاستی است بیش از حد متکی به اقتدار نظامی. مقامات عالیرتبه نظامی نیز خود به این نکته واقفند

    قرن حاضر شاهد دو جابه جایی بزرگ در قدرت بوده است: جابه جایی قدرت میان کشورها و پراکندگی قدرت کشورها میان بازیگرانی سوای کشورها و حکومت ها. آثار سیاسی شتاب سرسام آور تحولات فناوری حتی در کوران بحران های مالی، در عین هموارساختن مسیر جهانی شدن، برای جهان غیر از کشورها و بازیگرانی جز دولت ها کاملا متفاوت خواهد بود

    امروزه چگونگی توزین قدرت چندان روشن نیست و مبهم تر از آن نحوه اتخاذ راهبردهایی موفق برای ماندگاری در جهان نوپدید است. بیشتر سنجه های جابه جایی موازنه قدرت جهانی اساسا بر عاملی واحد تکیه می کنند: پیش بینی رشد درآمد ناخالص ملی کشورها



    رییس جمهور باراک اوباما در نطق افتتاحیه خود در سال ۲۰۰۹، می گوید: «رشد و تعالی قدرت ما بسته به کاربرد سنجیده آن است؛ سرچشمه امنیت ما حقانیت آرمان ما است، تاثیر و قوت الگوی ما و نیز خلقیات فروتنی و خویشتنداری ما. » هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه امریکا نیز در این باره گفته بود: «امریکا به تنهایی قادر به حل مسائل مهم و عاجل جهانی نیست. جهان نیز نمی تواند بدون امریکا چنین مسائلی را حل کند. ما باید گستره کامل اهرم های در اختیارمان را آنچه را قدرت هوشمند نامیده شده به کار بگیریم.» پیش از آن نیز، در سال ۲۰۰۷، رابرت گیتس، وزیر دفاع امریکا از دولت این کشور خواسته بود تا پول و همت بیشتری را صرف اهرم های قدرت نرم، ازجمله دیپلماسی، کمک های اقتصادی و ارتباطات، سازد. به باور وی توان نظامی صرف قادر به دفاع از منافع جهانی امریکا نخواهد بود. گیتس، ضمن مقایسه هزینه نظامی نیم تریلیون دلاری امریکا در سال، با بودجه سالانه ۳۶ میلیارد دلاری وزارت امور خارجه در آن زمان، افزوده بود: «قصد من در اینجا تاکید بر ضرورت ارتقای ظرفیت هایمان در بهره گیری از قدرت نرم و ترکیب بهینه آن با قدرت سخت است.» این گفته به چه معناست؟ عملکرد قدرت چگونه است و چه نقشی در تحولات قرن بیست ویکم دارد؟

    لازمه پاسخ به این پرسش، فهمی فراسوی عرف غالب بر مقولات رایج است. مایلم به دو مثال در این باره بپردازم، که یکی خاص است و آن دیگر عام.

    فرانسه، در میانه سال های ۱۹۷۰، با فروش تاسیساتی خاص باز فرآوری هسته یی به پاکستان، با توان استحصال پلوتونیوم عنصری با کاربرد دوگانه در مقاصد نظامی و غیرنظامی موافقت کرد. حکومت فورد، نگران اشاعه تسلیحات هسته یی، با پیشنهاد فروش هواپیماهای پیشرفته به پاکستانی ها، تلاش کرد به نحوی مانع احداث این تاسیسات شود. پاکستان این پیشنهاد را نپذیرفت. هم فورد و هم کارتر کوشیدند تا فرانسه را از فروش این تجهیزات منصرف سازند. فرانسه اما با دستاویز قانونی بودن این معامله و تاکید بر اهداف غیرنظامی آن، به همه این درخواست ها جواب رد داد. تا ژوئن ۱۹۷۷ کلیه تلاش ها بی حاصل مانده بود. من، که آن زمان مسوولیت برنامه منع اشاعه سلاح های هسته یی در حکومت جیمی کارتر را برعهده داشتم، مامور شدم تا شواهدی تازه دال بر قصد پاکستان برای تولید سلاح هسته یی را به آگاهی فرانسوی ها برسانم. در این ماموریت، مقام مسوول فرانسوی، درحالی که چشم درچشم من دوخته بود، تصریح کرد که اگر چنین اطلاعاتی درست باشد، کشورش راه های جلوگیری از تکمیل این تاسیسات را بررسی خواهد کرد. او در نهایت به قول خود عمل کرد و عملیات احداث تاسیسات به فرجام نرسید. امریکا بی هیچ تهدید و تطمیعی چگونه به این هدف مهم دست یافت؟ کسی در این میان چوب تهدید بالا نبرده، سرکیسه ای شل نکرده و در باغ سبزی را نشان نداده بود. تغییر رفتار فرانسه تبلوری از فرآیند ترغیب و اعتمادسازی بود که من در آنجا شاهد آن بودم. چنین فرآیندی به سختی با الگوی رایج در غالب مقالات یا کتب تازه در حوزه سیاست خارجی همخوان است. این الگوها ترغیب را، به عنوان فراگردی ذهنی و عاطفی، اصولا وجهی از قدرت قلمداد نمی کنند.

    در همین اواخر، در ماه آگوست ۲۰۰۸، چین و روسیه تعارضاتی آشکار در شیوه اعمال قدرت را به نمایش گذاردند. دومینیک موآسی، تحلیلگر فرانسوی، در آن زمان در این باره نوشت: «درحالی که چین می کوشد جهان را با شمار مدال های المپیک خود اغوا کند و بر آن اثر گذارد، روسیه با نمایش فرادستی نظامی خود، در پی اثرگذاری بر جهان است قدرت نرم چین در برابر قدرت سخت روسیه.» برخی تحلیلگران نیز به این نتیجه رسیدند که اشغال گرجستان توسط روسیه نشانه «نابه جایی» جایگاه قدرت نرم و شأن برتر قدرت سخت نظامی است. پیچیدگی ماجرا اما در بلندمدت برای هر دو کشور آشکار شد.

    تمسک روسیه به قدرت سخت به مشروعیت این کشور آسیب زد و موجب ترس و بی اعتمادی بیشتر نقاط جهان نسبت به آن شد. نگرانی اروپا اما بیشتر بود و نتیجه آنی آن زوال مقاومت لهستان در برابر استقرار سامانه موشک های ضد بالستیک امریکا! درنتیجه زمانی که روسیه برای پیشبرد سیاست خود در گرجستان از سایر اعضای سازمان همکاری شانگهای درخواست کمک کرد چین و دیگر کشورها روی خوش به این کشور نشان ندادند. بنا به نتیجه گیری یکی از تحلیل ها، سالی بعد از ماجرا، درخواست روسیه از همسایگان چندان با مذاق آنان سازگار نبود. جمع بندی الکسی ماخین، تحلیلگر روسی، از مساله نیز این گونه بود: «در شرایط مطلوب، این کشور می توانست الگویی به لحاظ سیاسی و اقتصادی جذاب برای همسایگان باشد. شرایطی که در آن نسل های جوان به میل و علاقه شخصی زبان روسی می آموختند، و نیز اتحادهای پساشوروی به باشگاه هایی مبدل می شدند که همسایگان برای ورود به آن صف می کشیدند. عشقی که با پول خریداری شود دوامی نخواهد داشت. این عشق سوداگرانه است و نه چندان گرمابخش و اعتمادساز.»

    چین اما ماه آگوست را با اعمال قدرت نرمی به پایان برد که برگزاری موفق بازی های المپیک چاشنی آن شد. در اکتبر ۲۰۰۷ هو جین تائو از قصد چین برای ارتقای قدرت نرم خود سخن گفت و از بازی های المپیک به عنوان بخش مهمی از این راهبرد یاد کرد. این کشور با راه اندازی چندصد موسسه کنفوسیوس، با هدف ترویج فرهنگ چینی در سرتاسر جهان، اقدام به پخش گسترده تر برنامه های رادیو تلویزیونی، جذب دانشجویان خارجی و بهره گیری از دیپلماسی نرم تر نسبت به همسایگان در آسیای جنوب شرقی و سرمایه گذاری های عمده یی در حوزه قدرت نرم خود کرد. نظرسنجی ها گویای ارتقای وجهه بین المللی این کشور بودند. چین با تلفیق پویایی قدرت سخت و خوانشی گیرا از قدرت نرم، چشم به قدرت هوشمند دوخته، در پی القای مفهوم «خیز آرام» خود بود و بالمآل جویای موازنه یی با قدرت رقیب.

    ThE BesT iS YeT To CoMe
    [
    ]

    #1 ارسال شده در تاريخ 17th April 2014 در ساعت 14:45

  2. Nazanin.kOochoOlOo آواتار ها
    Nazanin.kOochoOlOo
    مدیران انجمن
    Sep 2011
    8,171
    887
    تشکر شده : 6,559

    پیش فرض

    قدرت امریکا در قرن بیست ویکم


    در دوره رکود بزرگ ۲۰۰۹ ۲۰۰۸، در شرایطی که اقتصاد امریکا در تنگنا بود و چین همچنان در مسیر رشد، قلم به دستانی در چین سیلی از سرکوفت ها علیه امریکا به راه انداختند. کارشناسی، سال ۲۰۰۰ را نقطه اوج قدرت امریکا نامید. چنین اظهاراتی البته تنها مختص چینی ها نبود. بنا به یکی از نظرسنجی های مرکز پژوهشی پیو اکثریتی نسبی در ۱۳ کشور جهان معتقد بودند که چین زمانی بر مسند امریکا، در مقام قدرت پیشتاز جهانی، خواهد نشست. حتی شورای اطلاعات ملی امریکا، وابسته به دولت این کشور، نیز پیش بینی کرد که تا سال ۲۰۲۵ امریکا جایگاه برتر خود را تا حد زیادی از دست خواهد داد. دیمیتری مدودف، رییس جمهور روسیه بحران مالی سال ۲۰۰۸ را فرجام رهبری جهانی امریکا خواند و حتی مایکل ایگناتیف، رهبر اپوزیسیون کانادا و هوادار امریکا، خواهان آن شد که کشورش، در شرایط افول ستاره بخت امریکا و فرجام برتری جهانی آن، چشم بر فراسوی امریکای شمالی نبندد.

    چگونه می توان چنین ملاحظاتی را محک زد و صحت وسقم آن را سنجید؟ من دو دهه یی است درگیر این پرسش هستم و کتاب حاضر حاصل کندوکاو من در این مسیر است. لازمه پاسخ به چنین پرسشی فهم بهتر نشانگرهای قدرت، تحول آن در انقلاب جوشان فناوری اطلاعات و فرآیند جهانی شدن در قرن بیست ویکم است. در این میان اما باید از ورطه هایی نیز حذر کرد.

    ابتدا باید از استعاره هایی گمراه کننده دال بر زوال سازمند [کشورها] دوری گزینیم. ملت ها چون انسان ها نیستند که گستره حیات شان قابل پیش بینی باشد. زمانی که بریتانیا مستعمرات امریکایی خود را در پایان قرن هجدهم از دست داد، هوریس والپل به سوگ

    فرو کاست این کشور به کشوری بی اهمیت در حد دانمارک یا ساردنی نشست. وی اما نتوانست پیش بینی کند که رهاورد انقلاب صنعتی قرنی دیگر از عروج و استیلا، این بار بیش از پیش، برای بریتانیا خواهد بود. روم، با گذار بیش از سه قرن از نقطه اوج این امپراتوری، همچنان قدرتی مسلط بود و حتی با گذشت این برهه نیز مرگ آن نه در اثر خیز کشوری دیگر که معلول هزاران زخم قبایل بربر بر آن بود. درواقع، با همه پیش بینی های رایج بر سر پیشی گرفتن چین، هند یا برزیل از امریکا در دهه های آتی، تهدید عمده علیه این کشور نیز چه بسا از سوی بربرهای مدرن باشد و بازیگرانی سوای دولت ها. همان گونه که خواهیم دید، مشکل دست به دست شدن قدرت میان کشورهای بزرگ، چه بسا کمتر از خیزش این بازیگران باشد. در عصر اطلاعات و در جهانی درگیر ناامنی اینترنتی، تهدید پراکندگی قدرت احتمالا جدی تر از دست به دست شدن آن خواهد بود.

    در سطحی بنیانی تر، برخورداری از قدرت در عصر اطلاعات و جهان قرن بیست ویکمی چه معنا و مفهومی دارد؟ ورطه دوم، خلط قدرت با منابع کشورها و نیز تمرکز صرف بر حکومت هاست. چه منابعی زاینده قدرتند؟ در قرن شانزدهم مستعمرات و شمش های طلا سبب ساز برتری اسپانیا بودند؛ در قرن هفدهم هلند از تجارت و امور مالی، و در قرن هجدهم فرانسه از جمعیت بیشتر و ارتش بزرگ تر خود سود می بردند. در قرن نوزدهم نیز قدرت بریتانیا ریشه در فرادستی این کشور در انقلاب صنعتی و گستره ناوگان دریایی آن داشت. در باور عمومی پیروز همواره کشوری است که بزرگ ترین قدرت نظامی را دارد. در عصر اطلاعات اما برنده کشوری (یا غیرکشورهایی) با بهترین عملکرد و گفتمان است. همان گونه که در فصل ۵ خواهیم دید، بازیگرانی غیر از دولت ها نیز در فرآیند انقلاب اطلاعات و جهانی سازی نقبی به منابع نوین قدرت زده اند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، شمار انسان هایی که به دست بازیگری غیردولتی کشته شدند فراتر از کشتگان سال ۱۹۴۱ در پرل هاربر توسط ژاپن بود. چنین تحولی را می توان خصوصی سازی جنگ نیز نامید.

    امروزه چگونگی توزین قدرت چندان روشن نیست و مبهم تر از آن نحوه اتخاذ راهبردهایی موفق برای ماندگاری در جهان نوپدید است. بیشتر سنجه های جابه جایی موازنه قدرت جهانی اساسا بر عاملی واحد تکیه می کنند: پیش بینی رشد درآمد ناخالص ملی کشورها. این سنجه ها، صرف نظر از مشکلات ترکیب وجوه مختلف قدرت برای تبدیل به راهبردهای موفق، سایر وجوه قدرت مطرح در این کتاب را نادیده می گیرند.

    ThE BesT iS YeT To CoMe
    [
    ]

    #2 ارسال شده در تاريخ 17th April 2014 در ساعت 14:45

  3. Nazanin.kOochoOlOo آواتار ها
    Nazanin.kOochoOlOo
    مدیران انجمن
    Sep 2011
    8,171
    887
    تشکر شده : 6,559

    پیش فرض

    قدرت هوشمند


    قدرت هوشمند ترکیبی است از قدرت سخت زور و تطمیع با قدرت نرم جذب و ترغیب. قدرت نرمِ صِرف، حلال همه مشکلات نیست. تماشای فیلم های هالیوودی توسط کیم ایل جونگ، رهبر کره شمالی، هیچ سایه یی بر برنامه تسلیحات هسته ای این کشور نینداخته است. استفاده از قدرت نرم برای ترغیب دولت طالبان [در افغانستان] به قطع حمایت آن از القاعده در سال های ۱۹۹۰ نیز بی حاصل بود و درنتیجه چاره یی جز بهره گیری از قدرت سخت نظامی در سال ۲۰۰۱ نماند. من، برای توصیف این مفهوم، در کتاب خود، قدرت نرم: راه های کامیابی در سیاست جهانی (۲۰۰۴)، اصطلاح «قدرت هوشمند» را برای اشاره به ترکیبی از قدرت نرم و قدرت سخت و تبدیل آن به راهبردهای موفق به کار برده ام. سالیانی پس از آن، من و ریچارد ارمی تیج، مشترکا ریاست کمیسیون دو حزبی قدرت هوشمند را در مرکز مطالعات راهبردی و بین المللی بر عهده داشتیم. نتیجه گیری این کمیسیون این بود که امریکا، به دلیل افت اعتبار و نفوذ این کشور در سالیان اخیر، گریزی جز این ندارد که به جای القای ترس و واهمه، الهام بخش امید و خوشبینی در جهان باشد. کمیسیون قدرت هوشمند در نتیجه گیری خود تنها نماند و دیگرانی نیز در دفاع از راهبردهای هوشمند با آن همنوا شدند.

    پنتاگون به لحاظ آموزشی ورزیده ترین و قدرتمندترین بازوی حکومت امریکاست. با این همه استفاده صِرف از این بازو محدودیت هایی دارد و لوله تفنگ بهترین راه ترویج دموکراسی، حقوق بشر و بسط جامعه مدنی نیست. با وجود بنیه چشمگیر عملیاتی نظامیان امریکا، قاعده توسل به پنتاگون تداعی کننده سیاستی است بیش از حد متکی به اقتدار نظامی. مقامات عالیرتبه نظامی نیز خود به این نکته واقف اند. به گفته دریاسالار مایک مولن، رییس ستاد مشترک ارتش امریکا: «کلینتون و گیتس، وزرای خارجه و دفاع، خواهان تخصیص منابع مالی بیشتر و نگاه خاص به قدرت نرم اند. من کاملا با آنها هم داستانم. ما چنانچه بخواهیم تنها با اتکا به زور بازوی سربازان مان نفوذ امریکا را گسترش دهیم، باید پذیرای زوال و فرسایش آن در طول زمان نیز باشیم. قدرت هوشمند را نمی توان مرحله اعلای «قدرت نرم» قلمداد کرد. این قدرت ترکیبی از دو قدرت سخت و نرم و تبدیل آن به راهبردهایی برای شرایطی دگرسان است.

    ThE BesT iS YeT To CoMe
    [
    ]

    #3 ارسال شده در تاريخ 17th April 2014 در ساعت 14:46

  4. Nazanin.kOochoOlOo آواتار ها
    Nazanin.kOochoOlOo
    مدیران انجمن
    Sep 2011
    8,171
    887
    تشکر شده : 6,559

    پیش فرض

    شرایط قرن بیست ویکمی


    قدرت همواره به شرایط وابسته است. پسرکی که در زمین بازی مدرسه تاخت وتاز می کند، چه بسا با پایان زنگ تفریح و تغییر شرایط آغاز کلاس درس به موجودی آرام و سربه زیر مبدل شود. ژوزف استالین زمانی با تحقیر ضعف های زعامت پاپ را به چالش کشید. پنج دهه بعد اما نظام پاپی برجای ماند و امپراتوری وی فرو پاشید!

    امروز الگوی تقسیم قدرت در جهان بی شباهت به یک بازی پیچیده شطرنج سه بعدی نیست. درصدر صفحه شطرنج، قدرت نظامی تا حد زیادی تک بعدی است و امریکا، احتمالا تا زمانی، همچنان جایگاه برتر خود را در آن حفظ خواهد کرد. قدرت اقتصادی در میانه صفحه طی بیش از یک دهه چندقطبی بوده و درحالی که امریکا، اروپا، ژاپن و چین بازیگران اصلی آن بوده اند، دیگرانی نیز شأن و منزلتی در این عرصه یافته اند. اقتصاد اروپا اینک فربه تر از امریکاست. ذیل صفحه، فراسوی مرزهای اقتدار دولت ها، عرصه مناسبات فراملی است و میدانی برای بازیگرانی غیر از دولت ها از بانکدارانی با توان جابه جایی الکترونیکی مبالغی حجیم تر از بودجه های ملی کشورها، تا تروریست هایی دست اندرکار جابه جایی تسلیحات، یا هکرهایی مخل امنیت اینترنت. این صفحه درعین حال میدان چالش های فراملی نوین از قبیل تغییرات آب وهوایی و شیوع امراض عالمگیر نیز هست. قدرت در چنین میدانی به شدت پراکنده است و در آن سخن گفتن از تک قطبی گری، چندقطبی گری، استیلاجویی، یا کلیشه هایی دستاویز رهبران و نظریه پردازان سیاسی، بی معنا خواهد بود.

    قرن حاضر شاهد دو جابه جایی بزرگ در قدرت بوده است: جابه جایی قدرت میان کشورها، و پراکندگی قدرت کشورها میان بازیگرانی سوای کشورها و حکومت ها. آثار سیاسی شتاب سرسام آور تحولات فناوری، حتی در کوران بحران های مالی، در عین هموارساختن مسیر جهانی شدن، برای جهان غیر از کشورها و بازیگرانی جز دولت ها کاملا متفاوت خواهد بود.

    در سیاست میان کشوری، مهم ترین عامل تداوم فرآیند «بازگشت آسیا» خواهد بود. در سال ۱۷۵۰، آسیا بیش از نیمی از جمعیت و تولید جهانی را داشت. تا سال ۱۹۰۰، در پی انقلاب صنعتی در اروپا و امریکا، سهم آسیا به یک پنجم تولید جهانی کاهش یافت. آسیا اما تا سال ۲۰۵۰ دوباره در مسیر بازگشت قرار گرفته و سهم تاریخی خود را احراز خواهد کرد. «خیزش» قدرت چین و هند، چه بسا به بی ثباتی دامن زند، اما این مشکلی است با سوابق و پیشینه ها. می توان شیوه اثرگذاری سیاست ها بر برآیندها را از تاریخ آموخت. قرنی پیش، بریتانیا خیزش قدرت امریکا را، بی هیچ تنش و تعارضی، مدیریت کرد. درحالی که ناکامی جهان در مدیریت خیزش آلمان به دو جنگ ویرانگر دامن زد.

    در سیاست فراملی ذیل صفحه شطرنج انقلاب اطلاعاتی به شدت در حال کاستن از هزینه های ارتباطات و کاربرد رایانه است. ۴۰ سال پیش از این، ارتباط آنی جهانی ممکن اما پرهزینه بود و منحصر به دولت ها و شرکت ها. امروزه اما چنین پیوندی عملا خرجی برای کسی، با امکان دسترسی به یک کافه اینترنتی، ندارد. موانع ورود به سیاست جهانی کاهش یافته و بازیگران غیردولتی اکنون در این عرصه حضوری چشمگیر دارند. هکرها و تبهکاران اینترنتی میلیاردها دلار به دولت ها و شرکت ها ضرر می زنند. مرگ ومیر ناشی از بیماری عالمگیری که پرندگان یا مسافران هواپیما می توانند آن را شایع کنند چه بسا بیش از جان های ازدست رفته طی جنگ های اول یا دوم جهانی باشد. تغییرات اقلیمی نیز چه بسا ضایعاتی فراوان داشته باشد. در جهانی اینچنین، سیاست ورزی جهانی عرصه ای نوین است بدون اینکه ما چندان تجربه آن را داشته باشیم.

    مشکل دولت ها در قرن بیست ویکم، وفور اموری است که حتی مقتدرترین آنها نیز، به دلیل پراکندگی قدرت و جابه جایی آن میان کشورها و بازیگرانی غیر از دولت ها، سرنخی از آنها در دست ندارند. با همه کارآمدی امریکا در عرصه نظامی، شمار مسائلی که چنین قدرتی توان پاسخگویی به آنها را ندارد، رو به فزونی است. نوسانات سیاست جهانی، در سایه انقلاب اطلاعات و فرآیند جهانی شدن، به گونه یی است که امریکایی ها به تنهایی توان پیشبرد تمامی اهداف جهانی خود در آن را ندارند. به عنوان مثال، با همه اهمیتی که ثبات مالی بین المللی برای رفاه و بهروزی امریکایی ها دارد، این کشور برای تبلور آن محتاج همیاری دیگران است. امریکا همچنین به تنهایی توان مدیریت تغییرات آب وهوایی جهانی را، با توجه به آثار آن بر کیفیت زندگی انسان ها، ندارد. در جهانی که مرزها در آن بیش از پیش نفوذپذیر شده اندــ از نفوذ مواد مخدر گرفته تا امراض عفونی و تروریسم کشورها گریزی از تشکیل ائتلاف های بین المللی و راه اندازی نهادهایی برای پاسخ به چالش ها و تهدیدهای مشترک ندارند. قدرت ورزی از این منظر، به نوعی بازی با حاصل جمع مثبت مبدل می شود که در آن نمی توان در اندیشه اعمال قدرت «بر» دیگران بود. برای تحقق اهداف پیش رو باید به اعمال قدرت «با» دیگران اندیشید. در جهان کنونی شبکه ها و ارتباطات به منبع مهم قدرت مطرح مبدل شده اند. در بسیاری از مسائل فراملی نیز، چه بسا توانمندسازی دیگران دسترسی به اهداف را تسهیل کند.

    هوشمندی شرایط مدار توانایی وفاق با محیط و سرمایه گذاری روی روندهای جاری به اهرمی سرنوشت ساز در چنگ رهبران برای تبدیل منابع قدرت به راهبردهای کامیاب مبدل خواهد شد. عقل ورزی شرایط محور لازمه بصیرتی است که مشکل قدرت امریکا در قرن ۲۱ را نه در غروب آن، که در ناکامی این کشور در فهم ناممکنی دستیابی حتی مقتدرترین کشور جهان به اهداف خود، فارغ از یاری دیگران، می داند. اقتضای این امر، حصول شناختی بنیادی تر از قدرت، شیوه تحول آن و چگونگی ترسیم راهبردهایی معطوف به ساخت وساز قدرت هوشمند است و نیز خوانشی دقیق تر و پیچیده تر از قالب های کلاسیک فرازوفرود قدرت های بزرگ. امریکا احتمالا همچنان مقتدرترین کشور در قرن بیست ویکم خواهد ماند. این اشاره اما به معنای چیرگی آن بر بقیه جهان نیست.

    توانایی کسب نتایج مطلوب در گرو توسل به گویشی نوین از قدرت هوشمند است. امریکایی ها باید با گسستن از وسوسه پیشتازی در جهان و حذر از همه خوانش های سلطه گری، به امکان پذیری ترکیب ابزارهای گوناگون قدرت و تبدیل آنها به راهبردهایی هوشمند بیندیشند «همراه» دیگران و نه «چیره» بر دیگران. مقصود این کتاب، نگاهی شفاف تر به قدرت و میدان گشایی برای خوانشی بسیط تر از آن است.
    جوزف اس. نای
    ترجمه: احمد عزیزی

    ThE BesT iS YeT To CoMe
    [
    ]

    #4 ارسال شده در تاريخ 17th April 2014 در ساعت 14:46

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •