این دروغ ها را هنگام خرید لپ تاپ میشنوید


وقتی در جستجوی خرید یک لپ‌تاپ مناسب برای خود هستید، نکات زیادی از طرف فروشنده‌ها به شما گوشزد می‌شود. گاهی اوقات نکات اشتباهی را مطرح می‌کنند و گاهی هم مطالبی را که قبلا به آنها گفته شده طوطی‌وار برای شما تکرار می‌کنند و بعضی مواقع هم اقدامات خودسرانه بعضی فروشندگان برای فروش بیشتر و دریافت کارمزد بالاتر را شاهد هستیم. با توجه به این که نکاتی که به اشتباه یا به دروغ گفته می‌شوند، زیاد هستند، در ادامه به بعضی از مواردی که هنگام خرید لپ‌تاپ الزاما صحیح نیستند یا به اصطلاح غلط‌های رایج هستند، می‌پردازیم.



1- لپ‌تاپ چهار هسته‌ای بهتر از دو هسته‌ای است!

مسئله این است که بسیاری از برنامه‌ها از هر چهار هسته موجود در پردازنده‌های چهار هسته‌ای استفاده نمی‌کنند. البته مثال‌های نقضی در این زمینه وجود دارد مانند رندر تصاویر سه بعدی، شبیه‌سازی‌های علمی، بنچ‌مارک‌های مصنوعی مانند شمارش عدد پی تا یک میلیون رقم اعشار و ... ولی اگر بخواهیم واقع‌بینانه در این مورد نظر دهیم در مورد بسیاری از نرم‌افزارهایی که کاربران عادی از آنها استفاده می‌کنند، بیش از دو هسته کمک چندانی به کاربر نخواهد کرد.

اما چرا بیش از دو هسته کمک زیادی به کاربر نمی‌کند؟ چون باید نرم‌افزار مورد نظر به گونه‌ای حرفه‌ای نوشته شده باشد تا حجم کاری را به نسبت‌های مختلف برای هر هسته بصورت جداگانه بفرستد و بسته به کاری که نرم‌افزار انجام می‌دهد، برنامه‌نویسی چنین حالتی به این آسانی‌ها نیست. همچنین بعضی از عملکردها بر روی یک هسته به مراتب بهینه‌تر پاسخ داده می‌شوند تا روی چهار هسته!

با توجه به توضیحات بالا، می‌توان گفت که یک پردازشگر دو هسته‌ای 2 گیگاهرتز، در بسیاری از موارد، بهتر از یک پردازشگر چهارهسته‌ای 1.8 گیگاهرتزی عمل می‌کند چرا که برنامه‌ها معمولا از همان دو هسته استفاده می‌کنند و اگر هسته‌ها را بصورت جداگانه در نظر بگیریم، چیپ دو هسته‌ای سریعتر عمل می‌نماید.

برداشت نادرست دیگری هم در این زمینه وجود دارد و آن این است که پردازشگر 4 هسته‌ای 2 گیگاهرتز، 8 گیگاهرتز قدرت در اختیار شما قرار می‌دهد. این امر درست نیست و شما در بسیاری از مواقع قدرت فوق‌العاده‌ی 8 گیگاهرتز را برای هر نرم‌افزار یا هر عملکرد سیستمی در اختیار نخواهید داشت. اگر چه کدهایی برای تقسیم حجم کار برای هسته‌های مختلف وجود دارد ولی در بسیاری از مواقع این کدها آنطور که باید تاثیرگذار نیستند و نرم افزارها هم باید به طور خاصی با استفاده از تکنیک های پردازش موازی کدنویسی شده باشند تا بتوانند از فواید این کدها بهره‌مند شوند.

البته نرم‌افزارهایی مثل Handbrake و 3DSMAX وجود دارند که از تمام ظرفیت هسته‌های پردازنده شما استفاده می‌کنند ولی اگر از این نرم‌افزارها استفاده می‌کنید، حتما می‌دانید که هرچه هسته پردازشگر شما بیشتر باشد، بهتر است و اگر احیانا با این نرم‌افزارها آشنایی ندارید به این مفهوم است که همان پردازشگر دو هسته‌ای پاسخگوی کار شما خواهد بود.

شاید جالب باشد که بدانید بعضی از نرم‌افزارها همچنان از یک هسته استفاده می‌کنند و اگر شما پردازنده 4 هسته‌ای 2 گیگاهرتز داشته باشید، در هنگام کار با این نرم‌افزارها کلا به یک هسته‌ی 2 گیگاهرتزی محدود می‌شوید.

2- باید پردازنده‌ای با فرکانس کلاک بالاتر بخرید!

زمانی بود که قاعده کلی برای خرید لپ تاپ یک جمله ساده بود، «سریعترین پردازنده‌ای که پول کافی برای خریدش داری، انتخاب کن» و این به این مفهوم بود که بزرگترین عددی که قبل از GHz دیده‌ می‌شود و تو توان مالی خریدش را داری را بخر!

اما این روزها، بحث کمی پیچیده‌تر شده است. معماری پردازنده تاثیر بیشتری نسبت به سرعت کلاک خالص دارد. این که یک پردازشگر جدید 1.9 گیگاهرتزی بهتر از یک پردازشگر قدیمی 1.9 گیگاهرتزی عمل می‌کند (با این که هر دو سرعت کلاک یکسانی دارند) نیازی به اثبات ندارد. بعنوان مثالی دیگر، پردازنده پنتیوم 4 که روی فرکانس 3.6 گیگاهرتز تنظیم شده است در برابر پردازنده‌ی Core i3 که روی فرکانس 3.3 گیگاهرتز تنظیم شده است، حرفی برای گفتن ندارد. پس دیگر همه چیز به گیگاهرتز خلاصه نمی‌شود.

نکته بعدی Turbo Boost است. بسیاری از پردازشگرهای امروزی می‌توانند بسته به این که آیا به سرعت بالاتری نیاز هست یا نه تا حد از پیش تعیین شده‌ای بطور خودکار سریع‌تر کار کنند.

بسیاری از افراد به پردازشگر‌های فوق سریع نیازی ندارند. به همین دلیل هم هست که سری اولترابوک‌ها در بازار موفق ظاهر شده‌اند. در واقع یک پردازنده‌ی دو هسته‌ای کلاس متوسط مانند Core i5 نیاز اکثریت را برطرف خواهد نمود مگر آنکه شما قصد داشته باشید تا کارهای پرهزینه‌ای مانند رندر تصاویر سه بعدی و اِنکود فیلم‌ انجام دهید. حتی بازی‌ها هم بیشتر از آن که به پردازشگر شما وابسته باشند به کارت گرافیک بستگی دارند.